Güneşin ışıklarını ilk gözlerinden tanıdım,küçücük bir güneştin kalbimde,
Ne kadar senin için katlansamda yanıyor canım,gözyaşlarım ellerimde…
Anlatmak için biçare sevgiyi;bakta gör kelam mı kaldı şu suskun dilimde!
Ağlamak birşey değil ama korkuyorum boğulur bu alem hüzün selimde.
Bilmiyorum belki de seni kırmışımdır,sağım solum taştan,biliyorsun aşığınım,
Ben adını anarken uçsuz bucaksız dizelerimde,kalbinde sevdiğin var eminim,
Hergün biraz daha gömülüyorum ilham bataklığına,cesedime kefendir kalemim.
Herkes kendi denginde kendi aleminde,bense hüzün okyanusunda yakamoz
Gayrı kalmadı bir umut ne aşka nede sevgiye dair,varlığın yaşamım için tek koz.
Teber umutsuzluğu umut edinen şair,sen yanımdayken mutluluk bana misafir.
Mehtabın tahtındasın sen;hüzün acısıyla değil gözlerine bakılıp da içilir…
Teber   2007